સમય ની સાથે ચાલ [ ગઝલ}
============
કન્ઠ ઘરડો થયો એકજ ગીતે
થયો મધ્પૂડો વધી,એકજ ગાણે
તારવી નીચોવી સુકવી પોતડી
રંગ તાણે વાણે રન્ગાઇ પોતડી
જાણવુ અઘરું ભીત પાછળ ઓગણૂ
ભીત ભેદ ભરી રાખ પાછળ ન્હોરવું
ફળિયું ઘરને પુછતુ ગીલી દન્ડાનું
ઘસાતું કલમેં શૈશવું ઓફીસે મંડાણું
સન્જોગે ટીપાઈ જે ઝળહળે
ભલા મ્હેકે ફૂલે સુગંધ સમ એ
દુરદ્શાએ જ દીધો પરવાનો
સૈયમ થી સમયને વર્તવાનો
===પ્રહેલાદભાઈ પ્રજાપતિ
આવેગ [ ગઝલ ]
============
આવેગ ધરાર ધ્રુજાવે
પ્રસન્ગ જણાય ધૂણાવે
શાન્ત્ત જળ જ્યાં વમળાય
ધ્રુજાય પત્થર ત્યાં કળાય
તૂટ્યા પછી નાં મહેલ
બન્યા ચર્ચાએ આદર્શ
રુઝાયા પછી નો ઘાવ
દિશા દર્દ નો દેખાવ
સબ્ધો ના નક્સે ઘર બાધે
વળી ટાંગે ઓળખ દિવાલે
અદનો પ્રવાસ ખેડે સફરે
નમળે ખુદને ખુદના માટે
===પ્રહેલાદભાઈ પ્રજાપતિ
અણગમતા મહેમાન [ ગઝલ ]
==========
વોચી મૌનના શબ્દ
ભાષા ઓળખે ગર્ભ
ભાષા વિચાર નદી
ધોધ માથે પઘડી
હુ પણાની વેદના
ભાર શેઢાનો વેઢારે
ભરોસાનુ આવરણ
મુઠીઓ બોન્ધે બન્ધ
મહેમાન કરે વાળું
દરવાજે ધરે તાળુ
===પ્રહેલાદભાઈ પ્રજાપતિ
સુવાળો સ્વપ્નો [ કાવ્ય -ગઝલ ]
===========
સુવાળો, સુઘડ સુન્દર સ્વપ્નો
સેવી નીત કરુ નવા ઉમન્ગો
નડે નહી સમય સોદાગરની અડચણો
મન પ્રદેશ ભુમિએ અજબ નકશા દોરુ
ઉભુ કરુ સામ્રાજ્ય હોય બધુજ કહ્યાગરુ
ફાવે તે ક્ષણને બોધુ ,મન ફાવે તેને છોડૂ
રહે કહ્યાગરો આ ઘરનો કુબો
તરસ છીપાવવા દોરી લોટે દોડૂ
અવસરો પત્યા પછી ખાલીપો ખુન્દુ
સગપણનાં પડમો પીસાય તારુ મારુ
વણ કાગળ-પેને હિસાબે પવરધો
વણ ચક્ષુ એ વોચુ વણ અક્ષરે લખુ
વરસતાં ધોધમાર સ્વપ્નોને ઉલેચુ
તુટ્યુ સામ્રાજ્ય પડ્યુ સ્વપ્ને બકોરુ
નીન્દરે ખોયુ રાજપાટ ઓખો મછળી ઉઠુ
લઈ સગળી ત્રુષાઓ કર્મનો મુળીયો શોધુ
===પ્રહેલાદભાઈ પ્રજાપતિ
નજર નડી [ કાવ્ય -ગઝલ ]
==========
કેમ-ને-કેવુ શીખવાની પડી ?
સમયને સમજવામો જીદ નડી
સમય વહેતોજ રહ્યો રફતારમો
હવા વહેણને સમજવામો નડી
જાણે અજાણે નિશાને પાર ઉતરવા
ચુક થતો સમજવામો બુદ્ધી નડી
થકાવટે નિન્દ લેવા પથારી સજાવી
ઉજાગરે પીછો કરવા જીદ કરી
આખુએ વહેણ પીવા ઓડ્કારે
નદીના પટ જોવા નજર નડી
===પ્રહેલાદભાઈ પ્રજાપતિ
સમય ની તાસીર [કાવ્ય -ગઝલ ]
=======
ઓન્ધી ભુકમ્પ સુનામી જ્વાળામુખી
સમયના સ્મરણ પટલ ને લીસોટા
બપોરનુ બાવડુ પકડી નીરોતના સ્વસો
વાગોળે ગાય,વડલાની છોય ને સથવારે
ઝડપથી બદલાતા ચિત્રો ,
મલમ પટા લગણીઓના ‘ ઘા’ રુઝવતા
ચડ ઉતરનો વહેણો ,લઇ સમયનદીમો
બ્રહ્મન્ડ્માં પૂરાયેલો યુગોનો હાડપિન્જરો
===પ્રહેલાદભાઈ પ્રજાપતિ
ઉમર ને ઓચકા [ કાવ્ય-ગઝલ ]
================
ઝાડ ને વાતાવરણની કરવત અડી
જન્મેલ ડાળ ઝાડ થી જુદી પડી
વાગ્યાનું કોઈ નિશાન નહી
વંટોળ સાથે બાથ ભીડી
એધાણ અગાઉથી કોઈ નહિ
અણધારી આયખાની ચાદર તૂટી
ઘરથી પાયાની દિવાલો દૂર થવા
નક્કી જન્મારાને ઉમરના ઓચકા
===પ્રહેલાદભાઈ પ્રજાપતિ
નીન્દા [ કાવ્ય-ગઝલ ]
==========
ખુદના વખાણે પરોવાયેલ વિચારો
નીકળે સ્વમુખેથી, રુંદે કુન્ડળી બીજાની
ખુદની ,મુલ્યાન ને સત્યવાદી,જરાએ ન ઉતરતી
વર્ણવે પરાઈ,વાતેવાતમો તુચ્છ ને હલકી કક્ષાની
વતેસર વાતનુ ,ચડાવી ઢોળ બોલે વાણી
વાક્બાણ હુ પણાનાં ખુદનાં છોડે તાણી
ખુદની ન ખામી વાતમો ક્યોયે,ન તુચ્છ બોલે
પરાઈ વાતમો પાવરધો જોખી જોખી ને તોલે
ડૂબતો પહોર બદલાતી ગ્રહ દશાએ
પરાઈ નીન્દા હર કેડીએ કેડીએ મળે
‘હુ’ પણાનો આગિયો ઝબુકે
ખુદના વર્તુળમાં ટમ્યા કરે
===પ્રહેલાદભાઈ પ્રજાપતિ
” હૂ” એક પ્રસ્નાર્થ ? {કાવ્ય }
==========
” હુ.” ?
મારી ટેવ વશ
મન ૂઉપર કાબુ કેમ રાખી શકતો નથી ?
“હુ” ?
આખોય ટેવ વશ થઈ
જીન્દગી જીવવા માટે ખાઉ છુ ?
કે ખાવા માટે જીવુ છુ ?
આ બન્ને વચ્ચે મન ની શાન્તિ નુ શુ ?
શુ ખોરાક મીટાવી શકે ?
આ ાઅશાન્તિ ?
તો , પછી
ભજન, કિર્તન, ભાષણ,
પ્રાર્થના ઉપદેશ, યોગ, નીદ્રા,પરિશ્રમ,
આ બધીજ પ્રક્રિયા, મારા તારામાં
શુ કામ નો ?
ને “હુ” ?
પણ શુ કમનો ?
??????
????
???
??
?
===પ્રહેલાદભાઈ પ્રજાપતિ
શકુની જેવા દાવ [ કાવ્ય-ગઝલ ]
==========
મારા મતે જીવન ઈશ્વરની ચાલ નો એક ભાગ
સુખ દુખ જીત કે હાર આ સફર નોજ શિરપાવ
પ્રવાસી ની કશ્મકશ લોભ લાલચે ગરકાવ
જમીનથી પર હવામાં કુદકા લોભામાણી ચાલ
વર્તમાનની વાત શુ કરોછો આદી કાળ નો આદર
મહાભારત ,રામાયણ,કે જાતિ ધર્મના આજ હાલ
મને કહો કે ના કહો આવીજ ચાલ ના એ શિરપાવ
પેઢી દર પેઢીઓથી મામા શકુનિ રમતા આવ્યા દાવ
=== પ્રહેલાદભાઈ પ્રજાપતિ
